Prawa i zasady nauczania są ważnymi składnikami nieodłącznie związanymi nie tylko z nauczaniem, ale także z wszystkimi naukami bez wyjątku, a definicja praw nauczania jest w dużym stopniu zależna od poziomu rozwoju nauk humanistycznych i antropologicznych. Dzisiaj, biorąc pod uwagę obecny poziom rozwoju, można sformułować pewne modele nauczania i zasady.

Regularność uczenia się to system ogólnych, merytorycznych, obiektywnych, koniecznych i stabilnie powtarzających się powiązań między zjawiskami pedagogicznymi oraz składowymi procesu uczenia się opisującymi ich funkcjonowanie i rozwój. Istnieją modele wewnętrzne i zewnętrzne.

Wewnętrzne prawidłowości to: podporządkowanie aktywności ucznia i efektów uczenia się, zależność uczenia się od sprzeczności między zadaniami poznawczymi (praktycznymi) a umiejętnościami, wiedzą i poziomem umiejętności uczniów wymaganym do ich rozwiązania, determinacja, ich rozwój umysłowy.

792-874-363
biuro@lektorpersonalny.pl

Adres Korespondencyjny

Lektor Personalny
Ul. Wiejska 2
44-187 Czarków

Zewnętrzne prawidłowości to: wychowawczy charakter nauczania, społeczne uwarunkowania metod, celów i treści nauczania, zależność uzyskanych efektów uczenia się od specyfiki kontaktu nauczyciela z elementami otaczającego świata, realizacja założeń program. szkolenie w zakresie komunikacji i podejście online.

Co bardziej zrozumiałe, prawa zewnętrzne obejmują zależność procesu uczenia się od warunków i procesów społecznych (poziom kulturowy, sytuacja polityczna i ekonomiczna itp.). Wewnętrzne prawidłowości odnoszą się do relacji między elementami procesu uczenia się, takimi jak między uczniem, nauczycielem i materiałem edukacyjnym, między celami, narzędziami, metodami i formami uczenia się.

Wszystkie te modele można uznać za dokładne, ponieważ zostały wielokrotnie przetestowane, zatwierdzone i wyjaśnione. Ponieważ na proces uczenia się zawsze mają wpływ zjawiska ekonomiczne, społeczne, kulturowe i inne, w toku dalszego rozwoju zostaną zidentyfikowane nowe modele procesu uczenia się.

Modele i zasady nauczania są ze sobą ściśle powiązane. A wszystko z tego powodu, że odbywa się to w oparciu o regularności.P Zasady to ogólne przepisy, które określają wymagania dotyczące organizacji, treści, zarządzania i realizacji procesu uczenia się. W pedagogice sformułowano zasady zgodności kulturowej i przyrodniczej, problematyczności, optymalności, spójności, konsekwencji, dostępności w edukacji i szkoleniu i wiele innych. Po zrozumieniu zasad nauczania można zorganizować szkolenie według jego wzorów, a także rozsądnie wyznaczyć sobie cel, wybrać ten właściwy

Zasady nauczania można podzielić na ogólne dydaktyczne i metodyczne. Ogólne zasady dydaktyczne nauczania obejmują zasady świadomości, dostępności, możliwości, siły, widzialności, aktywności, nauczania wychowawczego, indywidualizacji. Metodologiczne zasady nauczania to zasada uwzględniania języka ojczystego, zasada orientacji komunikacyjnej oraz zasada integracji i zróżnicowania.

Zatem prawa i zasady nauczania są ze sobą bezpośrednio powiązane. Najpierw pojawiają się prawidłowości, a dopiero potem z ich rozwoju powstają zasady, których rozwój w dużej mierze wiąże się również z rozwojem nowych koncepcji i teorii dydaktycznych.

Zasady nauczania to początkowe postawy dydaktyczne, które odzwierciedlają przebieg obiektywnych praw i modeli procesu uczenia się i determinują jego ukierunkowanie na rozwój osobowości. Zasady nauczania ujawniają teoretyczne podejście do konstrukcji procesu edukacyjnego i zarządzania nim. Identyfikują stanowiska i postawy, za pomocą których nauczyciele i wychowawcy podchodzą do organizacji procesu uczenia się i szukają możliwości jego optymalizacji.

Znajomość zasad nauczania pozwala na uporządkowanie procesu dydaktycznego zgodnie z jego prawami, rozsądne wyznaczanie celów i dobór treści materiału dydaktycznego, dobór form i metod nauczania odpowiadających celom. Jednocześnie pozwalają instruktorom i uczniom śledzić etapy procesu uczenia się, wchodzić w interakcje i współpracować. Ponieważ zasady nauczania są formułowane w oparciu o prawa i prawidłowości, są takie, które są charakterystyczne dla organizacji procesu edukacyjnego we wszystkich typach placówek oświatowych.

Wraz z rozwojem teorii i praktyki nauczania, odkrywaniem nowych modeli procesu uczenia się, formułowano nowe zasady nauczania, modyfikowano stare, więc historycznie przemijają.

Ya. A. Komensky, kierując się ideą korespondencji przyrody w nauczaniu, zauważył, że podobnie jak w przyrodzie całe życie zaczyna się na wiosnę, tak aby wychowanie człowieka rozpoczynało się wiosną życia (w dzieciństwie); dla sesji najbardziej udane są godziny poranne, ponieważ poranek odpowiada wiośnie; wszystko, czego należy się nauczyć, powinno być dostosowane do wieku, tak aby uczniowie mieli możliwość zbadania tego, co jest dostępne dla umiejętności percepcyjnych. W związku z tym idea zgodności z naturą jest podstawą nauczania takich zasad, jak stopniowość, konsekwencja i inicjatywa.

150 lat później A. Disterweg sformułował zasadę zgodności z naturą, której istotą jest jego zdaniem zgodność procesu uczenia się z naturalnym rozwojem dziecka. Jednocześnie podniósł również zasadę zgodności kulturowej, tj. Y. Nauczanie musi uwzględniać całą współczesną kulturę.

Zasady nauczania najdokładniej sformułował KD Ušinskis:

Nauka powinna rozpoczynać się punktualnie i być stopniowa (pozwól dzieciom trochę zyskać, ale nie trać niczego na tym, co zdobyły i wykorzystaj to, aby nauczyć się czegoś nowego);
nauczanie powinno być prowadzone w sposób naturalny, z uwzględnieniem psychologicznych cech uczniów;
porządek i konsekwencja są jednym z kluczowych warunków sukcesu w nauce; szkoła musi zapewnić wystarczająco głęboką i wszechstronną wiedzę;
szkolenie powinno na wszelkie możliwe sposoby rozwijać wydajność, aktywność i inicjatywę amatorów dziecięcych;
nauka musi być dostępna dla uczniów, niezbyt trudna ani zbyt łatwa;
nauczanie każdego przedmiotu musi odbywać się na wszystkie sposoby, tak aby na wychowanie pozostało tylko tyle pracy, ile mogą pokonać młode siły.

Liczba i sformułowanie zasad nauczania zmieniło się w nadchodzących dziesięcioleciach (mgr Daniłow, BPEsipow, MNSkatkin itp.). Prace nad nimi trwają do dziś. Podjęto próbę wyprowadzenia ujednoliconych zasad zintegrowanego procesu pedagogicznego, które odzwierciedlają prawa nauczania i wychowania.

Wszystkie zasady nauczania są ze sobą powiązane i przenikają się, dzięki czemu można je przedstawić jako system składający się z zasad materialnych i proceduralnych (organizacyjnych i metodycznych). Podział ten jest arbitralny: znaczenie każdej zasady nie jest ograniczone tylko ramami należącymi do jej grupy. Jest jednak metodycznie uzasadniona, ponieważ pomaga odpowiedzieć na dwa główne pytania dydaktyki: czego i jak uczyć? Z zasad dydaktycznych należy postępować zgodnie z zasadami nauczania, które są zgodne z zasadą, sprecyzować ją, określić charakter poszczególnych metod metodycznych stosowanych przez nauczyciela (nauczyciela) oraz określić sposób realizacji tej zasady. Zasady odzwierciedlają istotę procesu uczenia się, a reguły są jego oddzielnymi aspektami.

Zasada obywatelstwa odzwierciedla społeczne aspekty uczenia się. Obecnie powszechnie uznaje się jego znaczenie ze względu na zmianę statusu państwa rosyjskiego, potrzebę odrodzenia poczucia patriotyzmu, poczucia ojczyzny, rozwój charakteru narodowego, kształtowanie i rozwój wartości narodowych. doktryny edukacji narodowej. Zasada ta wyraża się w ukierunkowaniu programu nauczania na rozwój podmiotowości osobowości, jej duchowości i dojrzałości społecznej.

Zasada obywatelstwa w nauczaniu zakłada humanistyczną orientację programu nauczania, która pozwala na zaspokojenie potrzeb społecznych i osobistych. Jest to związane z kształtowaniem się świadomości obywatelskiej, systemem wyobrażeń o społecznej i politycznej strukturze Rosji, psychologiczną charakterystyką rosyjskiego etnosu, jego struktur mentalnych, narodowych priorytetów politycznych i kulturowych.

Zgodnie z zasadą obywatelstwa w nauczaniu, treści kształcenia powinny być dobrane przez pryzmat jego znaczenia społecznego i osobistego, posiadać materiał objaśniający, odzwierciedlający aktualne wydarzenia, specyfikę regionalną i lokalną.

Zasada nauczania naukowego zakłada, że ​​treści kształcenia odpowiadają poziomowi rozwoju współczesnej nauki i techniki, doświadczeniom cywilizacji światowej. Zasada naukowa wymaga, aby treści kształcenia, zarówno akademickiego, jak i pozaszkolnego, miały na celu zapoznanie studentów z obiektywnymi faktami naukowymi, zjawiskami, prawami, podstawowymi teoriami i koncepcjami danej branży, zbliżając się do odkrywania jej współczesnych osiągnięć i perspektyw. rozwój.

Mając bezpośredni związek z programem nauczania, zasada o charakterze naukowym określa wymagania dotyczące opracowywania programów nauczania, programów nauczania i podręczników. Rozwój procesu edukacyjnego wymaga wykorzystania dodatkowego materiału, który dostarcza informacji o problemach globalnych i współczesnych osiągnięciach. Konsekwentne wdrażanie zasady naukowej oznacza ukierunkowanie procesu uczenia się na kształtowanie u uczniów konceptualnej wizji świata i kreowanie jego adekwatnego i realistycznego obrazu.

Zasada naukowa dotyczy również metod nauczania. Zgodnie z nią interakcja pedagogiczna powinna mieć na celu rozwijanie działań poznawczych uczniów, myślenie twórcze i rozbieżne, kreatywność, wprowadzanie ich w metody naukowej organizacji pracy wychowawczej. Ułatwia to wykorzystywanie sytuacji problemowych, w tym z własnego wyboru, szczególna umiejętność obserwacji zjawisk, rejestrowania i analizowania wyników obserwacji, prowadzenia dyskusji naukowej, udowadniania własnego punktu widzenia, pracy z literaturą edukacyjną i naukową. 

Zasada wychowania opiera się na prawach jedności wychowania w zintegrowanym procesie pedagogicznym. Zasada ta zakłada kształtowanie się głównej kultury osobowości w procesie wychowawczym: kultury moralnej, prawnej, estetycznej, fizycznej, pracy i życia, komunikacji. Wychowanie w procesie uczenia się wiąże się z rozwojem intelektualnym, a przede wszystkim z rozwojem kreatywności w zakresie indywidualnych zdolności poznawczych z uwzględnieniem zainteresowań uczniów.

Wpływ edukacji na nauczanie zależy od treści kształcenia, jego uniwersalności, orientacji humanitarnej i naukowego charakteru. Zdobycie materiału do nauki nie tylko rozwija sferę poznawczą kursantów, ale także kształtuje umiejętności pracy wychowawczej, cechy osobiste takie jak organizacja, samodzielność, wytrwałość, ciężka praca, efektywność, zapotrzebowanie na siebie i innych, dyscyplinę.

KD Ušinskis zauważył, że „nauka jest pracą i powinna pozostać pracą, ale pracą pełną przemyśleń, więc zainteresowanie samą doktryną zależy od poważnej myśli, a nie od jakichś dekoracji, które nie będą działać”.

Osobowość nauczyciela ma duży wpływ na wychowanie, jeśli jest odniesieniem do uczniów. O tym ostatnim decyduje stosunek do dzieci i zajęć dydaktycznych, jego erudycja i poziom profesjonalizmu.

Zasada wychowania zakłada pełen szacunku stosunek do osobowości ucznia, a jednocześnie rozsądne wymagania wobec niego, gdyż jest to jeden z warunków humanistycznego podejścia do edukacji. Wymóg oparty na braku szacunku powoduje niezadowolenie i agresję w relacjach między uczniami a nauczycielami. Życzliwość bez żądań powoduje naruszenie dyscypliny stażu, dezorganizację, nieposłuszeństwo. Potrzeba jest miarą szacunku dla jednostki. ASMakarenko podkreślił, że człowiek musi stawiać jak najwięcej wymagań, ale jednocześnie jak najwięcej szacunku. Potencjał edukacji popytowej wzrasta, jeśli jest obiektywnie celowy, podyktowany potrzebami procesu uczenia się, zadaniami rozwoju osobowości. Potrzeba, bez względu na to, jak rozsądna i uczciwa, będzie bezużyteczna, jeśli będzie nierealna, niewykonalna,

Wdrażanie zasady edukacji obejmuje zdawanie się na mocne strony uczniów. Dzieje się tak, ponieważ uczniowie nie są równi pod względem edukacji. Pod tym względem ponowne podkreślanie ich wad może raczej obniżyć ich samoocenę i poziom aspiracji niż pozytywne zmiany w rozwoju osobistym i intelektualnym. Pojawienie się obcych dzieci i dzieci z zachowaniami dewiacyjnymi i przestępczymi jest jednym z powodów, dla których nauczyciel nie ufa uczniowi, przesadnie go krytykuje i odrzuca.

Ujawniając uczniowi pozytywną rzecz i opierając się na niej, polegając na zaufaniu, nauczyciel podnosi poziom osiągnięć i kieruje rozwojem osobowości. Kiedy uczeń poznaje nowe formy zachowań i działań, osiąga wymierny sukces w pracy ze sobą, doświadcza radości, wewnętrznej satysfakcji – wzmacnia to jego wiarę w swoje możliwości, sprzyja rozwojowi osobistemu. AS Makarenko uważał, że do osoby należy podchodzić optymistycznie, nawet jeśli istnieje ryzyko błędu.

Potencjał uczenia się edukacji wzrasta, gdy istnieją spójne strategie i taktyki między nauczycielami przedmiotów, wychowawcami, administracją edukacyjną i rodzicami. Jeśli wpływ edukacji na proces uczenia się jest niezrównoważony, niezrównoważony i wielopłaszczyznowy, a czasem wręcz przeciwny, wówczas uczeń uczy się traktować normy i reguły zachowania jako cechy opcjonalne, które każda osoba ustala arbitralnie.

Zasada orientacji w nauczaniu podstawowym i stosowanym wymaga, aby uczniowie byli gruntownie nauczani teorii i praktyki już w szkole ogólnokształcącej. W tradycyjnej dydaktyce został sformułowany jako związek między nauką a życiem, teoria z praktyką.

Podstawy nauczania zakładają naukowy charakter, kompletność i głębię wiedzy. Wynika to z charakteru współczesnej rewolucji naukowej i technologicznej, która wymaga wysoce intelektualnej mobilności człowieka, odkrywania sposobu myślenia, chęci i zdolności do ciągłego aktualizowania swojej wiedzy w miarę zmiany życia i pracy. Wiedza podstawowa może starzeć się wolniej niż wiedza szczegółowa. Odwołują się nie tyle do pamięci, co do ludzkiego myślenia.

Istotny charakter nauczania wymaga systematycznej treści głównych dziedzin wiedzy, optymalnego związku między ich teoretyczną i praktyczną orientacją oraz praktycznej orientacji – modelowania i ekstrapolacji tej wiedzy na rzeczywiste sytuacje życiowe i działania człowieka.

Badanie najnowocześniejszych i najbardziej fundamentalnych teorii jest niewystarczające do normalnego toku uczenia się. Równie ważne jest zrozumienie wiedzy praktycznej, warunków i sposobów jej wykorzystania, gdyż poszerza wachlarz możliwości i wzbogaca osobiste doświadczenia, czyniąc wiedzę teoretyczną silniejszą i bardziej pożądaną w życiu codziennym, nie tylko w sytuacjach edukacyjnych.

Główny charakter nauczania warunkuje rozwój świadomości i samoświadomości. Świadomość będąca zbiorem pojęć, decyzji, ocen, przekonań, kieruje ludzkimi działaniami i działaniami, a jednocześnie rozwija się pod wpływem zachowań i czynności. Zatem oparta na nauce konstrukcja procesu uczenia się zakłada skupienie się na jedności wiedzy i umiejętności, świadomości i zachowań. Wymóg ten wynika z prawa jedności świadomości i działania uznanego w rosyjskiej psychologii i pedagogice, zgodnie z którym świadomość powstaje, kształtuje się i przejawia w działaniu. Zgodnie z tym prawem edukacja wymaga terminowego pogłębiania wiedzy, w tym o normach społecznych i zasadach postępowania. Mówimy o świadomym przyswajaniu wiedzy, czyli odkrywaniu możliwości jej wykorzystania w różnych praktykach społecznych, organizowaniu działań,

Organizacja i metodyka nauczania, a także formułowanie programu nauczania nie mogą być wybierane arbitralnie. Reguluje je działanie praw społecznych, psychologicznych i pedagogicznych, których znajomość pozwala na formułowanie organizacyjnych i metodologicznych zasad nauczania: ciągłości, konsekwencji i systematyczności; jedność uczenia się grupowego i indywidualnego; zgodność szkolenia z wiekiem i indywidualnymi cechami uczniów; świadomość i twórczość; dostępność odpowiedniego poziomu dotkliwości; widoczność; produktywność i niezawodność.

Zasada ciągłości, konsekwencji i systematycznego nauczania jest określona przez obiektywnie istniejące etapy poznania, relację między zmysłami a logiką, racjonalnością i irracjonalnością, świadomością i nieświadomością.

Ciągłość związana jest z treścią nauczania, jego formami i metodami, strategiami i taktykami interakcji przedmiotów w procesie edukacyjnym, nowymi osobowymi formami uczniów. Pozwala łączyć i hierarchizować indywidualne sytuacje uczenia się w jeden holistyczny proces edukacyjny, stopniowo opanowując naturalne powiązania i relacje między obiektami i zjawiskami na świecie.

Na każdym etapie nauczania nauczyciel rozwiązuje określone problemy. Połączenie i ciągłość tych zadań stwarza uczniom warunki do przejścia od prostych do bardziej złożonych form poznania, zachowania i aktywności, zapewniając ich spójne rozwiązanie.

Ciągłość zakłada stworzenie określonego systemu i sekwencji procesu uczenia się, ponieważ złożonych problemów nie można rozwiązać przed nauczeniem się prostszych. Systematyczność i konsekwencja pozwalają przewidzieć szybkość przyswajania tego lub innego materiału edukacyjnego, ich porównywalność i wartość. KD Ušinskis uważał, że „tylko system, oczywiście, inteligentny, wynikający z samej istoty rzeczy, daje nam pełną moc naszej wiedzy”.

Konsekwencja i systematyczność w nauczaniu pozwalają rozwiązać sprzeczność między potrzebą ukształtowania systemu przedmiotów, umiejętności i zdolności przedmiotowych a ukształtowaniem spójnej konceptualnej wizji świata. W szczególności zapewnia to systematyczne konstruowanie programów i podręczników oraz nawiązywanie intersubiektywnych i intrabiektywnych powiązań.

Dzięki systematycznemu podejściu do nauczania udało się uporządkować materiały dydaktyczne w bardziej przejrzysty sposób, stworzyć zestawy przedmiotów do nauczania i pomoce wizualne. Systematyzacja wymaga wyodrębnienia głównych pojęć i kategorii badanej substancji, określenia ich powiązań z innymi pojęciami i kategoriami (przyczynowymi, funkcjonalnymi itp.) Oraz ujawnienia ich genezy.

Kilka przedmiotów, różne praktyki nauczania wymagają ich hierarchii, tj. dostosowanie w zależności od stopnia złożoności. Dlatego proces uczenia się powinien przebiegać w sposób ściśle konsekwentny, kierując się zasadą „od niewiedzy do wiedzy, od niezdolności do umiejętności”. Ya. A. Komensky napisał o tym w przenośni: „Natura nie wykonuje skoków, ale stopniowo porusza się do przodu… Tak budowniczy posuwa się do przodu. Zaczyna się nie od dachu lub od ścian, ale od fundamentu., Nie zakrywa swojego dachu, ale podnosi ściany. Jednym słowem, jak w naturze, wszystko jest ze sobą połączone, więc w nauce trzeba wszystko łączyć w ten sposób, a nie inaczej. … ”.

Konsekwencja w nauczaniu zapewnia dostępność materiałów dydaktycznych, siłę ich przyswajania, stopniowy wzrost trudności i rozwój możliwości poznawczych dla uczniów. Jest realizowany:

Budowa naukowo popartego planu badawczego dla dyscyplin akademickich i ich schematów strukturalnych i logicznych przejścia;
po weryfikacji psychologiczno-pedagogicznej dystrybucji materiału dydaktycznego z każdej dyscypliny akademickiej;
przekazując tematy materiałów edukacyjnych w określonej kolejności;
oparty na działaniach nauczycieli w rozwijaniu różnych cech osobistych.

Istnieją dyscypliny edukacyjne, kursy oraz wiedza, umiejętności i zdolności, które tworzą, które są współzależne i niezależne od siebie. Osoby pozostające na utrzymaniu można podzielić konsekwentnie i równolegle. Te pierwsze należy rozpatrywać w sposób, który jest przeciwko sobie. Równoległości należy badać jednocześnie. Analiza ich liniowo przełamuje to, co uczestnicy jako całość powinni postrzegać i przyswajać. Jednocześnie materiał nauczania jest słabo zapamiętywany, słabo powiązany z myślami, a czas spędzony na asymilacji wydłuża się. W kursach powiązanych ze sobą należy uczęszczać równolegle, tj. Tylko jednocześnie i wzajemnie, ściśle synchronicznie.

W praktyce edukacyjnej zasada ciągłości, konsekwencji i systematyczności jest realizowana w procesie planowania tematycznego, kiedy nauczyciel określa kolejność studiowania poszczególnych działów, tematy, pytania, dobiera treści, opisuje system lekcji i inne formy organizacji nauczania. proces uczenia się, plany asymilacji, powtórzenia, utrwalenia i formy kontroli. Planując lekcję, nauczyciel tak układa treść tematu, aby wstępne koncepcje zostały zbadane wcześniej, a ćwiczenia dydaktyczne korespondowały z nauką teorii.

Zasada jedności uczenia się grupowego i indywidualnego zakłada ich optymalne połączenie. Zasada ta wynika z faktu, że człowiek staje się osobą poprzez z jednej strony komunikację i interakcję z innymi ludźmi, z drugiej zaś pragnienie dystansowania się. Odzwierciedlając konkretnie potrzebę danej osoby do „innego”, komunikacja jest szczególnym rodzajem działania, w którym pojawia się idea i koncepcja drugiej osoby. Komunikacja, interakcja i izolacja zapewniają socjalizację i rozwój osobisty.

Najlepsze do tego warunki stwarza zespół edukacyjny jako specyficzna forma organizacji społecznej, oparta na wspólnych interesach i relacjach zaufania, współpracy i wzajemnej pomocy. W zespole osobowość rozwija się i przejawia poprzez personalizację, orientację i funkcjonowanie mechanizmów podmiotowości, z których każdy uczestniczy w procesie uczenia się grupowego.

Zbiorowość odtwarza istotne cechy i cechy systemu społecznego i na ich podstawie kształtuje treść indywidualnej świadomości. W tym przypadku

Zespół edukacyjny nabywa społeczne normy komunikacji, zachowania, aktywności, kształtuje umiejętności i zdolności wspólnego działania. Zespół daje każdemu uczniowi możliwość reprezentowania siebie w znaczących związkach, zmiany swojego statusu w środowisku rówieśniczym, okazania identyfikacji emocjonalnej i orientacji na wartości. Indywidualność ma tendencję do wzmacniania się poprzez interakcje charakteryzujące się jednością z innymi ludźmi.

Tradycyjne szkolenia są w zasadzie grupowe, ponieważ są organizowane dla grup studyjnych do 30-40 osób, a wykłady są przeznaczone dla wszystkich kursów i przepływów nauczycieli (do 100-300 osób). Drugi powód to oszczędności wydawane na edukację, ale dydaktycznie nie jest to uzasadnione.

Uczenie się grupowe, odzwierciedlające wspólne zainteresowania uczestników, stwarza warunki do dialogu, daje wspólne możliwości znajdowania najbardziej produktywnych rozwiązań problemów, stwarza warunki do wzajemnej pomocy, zwiększa poczucie odpowiedzialności, społeczne i osobiste znaczenie pozytywnego uczenia się. okoliczności. Priorytetem jego organizacji w placówkach oświatowych jest grupowa forma edukacji, która promuje i kształtuje kolektywizm.

Zadaniem nauczyciela (nauczyciela) jest wykorzystanie mechanizmów psychologicznych, które działają w warunkach zbiorowych działań edukacyjnych. Uczniowie, którzy chcą się uczyć, są do tego zachęcani, nawet jeśli ich osiągnięcia na tym etapie uczenia się są znacznie niższe niż wskaźniki sukcesu uczniów zdolnych. Pomaga im zdobyć zaufanie do rówieśników, uwolnić się od statusu ludzi biednych, zacofanych i, co najważniejsze, zaufać sobie, swoim umiejętnościom, aby „stać się jak wszyscy inni”.

Ponadto uczenie się zbiorowe umożliwia skuteczną adaptację uczniów, których status mimo to często nie jest zbyt wysoki z innych powodów (niepełnosprawność fizyczna, która szczególnie dotyka młodzież i starszych uczniów; samowykluczenie, ich wygląd, parametry psychiczne lub osobiste).

Równie ważna jest możliwość zdobycia doświadczenia oceniania i oceny rówieśniczej podczas komunikacji grupowej, co jest niezbędne do ustrukturyzowania i podsumowania osobistych doświadczeń, które zasadniczo wynikają z sytuacji udanych i nieudanych działań edukacyjnych. Później osobiste doświadczenie staje się głównym czynnikiem w rozwoju refleksyjnej lub refleksyjnej samoświadomości, która jest podstawą nowotworów człowieka na wszystkich etapach rozwoju ontogenetycznego.

Szkolenie nie może jednak zakończyć się sukcesem bez uwzględnienia indywidualnych cech osób uczących się, trudności doświadczanych przez każdego z nich, różnych wskaźników i stopni przyswajania materiału itd. Oznacza to, że oprócz grupowych form treningu należy również stosować szkolenia indywidualne. Jednocześnie ważne jest osiągnięcie optymalnego połączenia pracy zbiorowej i indywidualnej dla stażystów. Innowacje ostatnich dziesięcioleci wiązały się z poszukiwaniem sposobów indywidualizacji uczenia się: rozwijaniem pomysłów na nauczanie programowane, jego komputeryzacją i dłuższymi okresami samodzielnej pracy. Formami indywidualizacji szkoleń są zindywidualizowane twórcze zadania studyjne, indywidualne konsultacje i wywiady, samodzielna praca naukowa, udzielanie indywidualnej pomocy studentom itp.

Zasada wieku nauczania i indywidualnych cech ucznia obejmuje realizację wieku i indywidualnych podejść.

Metoda wieku dostarcza wiedzy na temat aktualnego poziomu rozwoju psychicznego i osobistego, dobrego wychowania uczniów i dojrzałości społecznej. Skuteczność działań edukacyjnych spada, jeśli wymagania edukacyjne i struktury organizacyjne pozostają w tyle lub nie odpowiadają możliwościom wiekowym uczniów.

Każdy etap rozwoju wieku odpowiada pewnym zmianom w rozwoju umysłowym i osobistym. Są specyficzne dla określonej społeczności społecznej. Jednocześnie rozwijają się specyficzne, indywidualne cechy, które w sumie powodują nowotwory. Ponadto wraz z wiekiem coraz większe znaczenie mają indywidualne różnice typologiczne. Indywidualne podejście wymaga zbadania złożonego świata wewnętrznego uczestników, przeanalizowania systemu istniejących relacji i różnych warunków, w jakich kształtuje się osobowość.

Zasada nauczania uwzględniająca wiek i indywidualne cechy uczniów wymaga, aby treść, formy i sposoby organizacji ich zajęć odpowiadały grupom wiekowym. Poziom zdolności poznawczych i rozwoju osobistego determinuje organizację zajęć edukacyjnych dla młodszych uczniów, samodzielność i inicjatywę młodzieży i starszych uczniów. Zgodnie z tą zasadą należy uwzględnić indywidualne cechy temperamentu, charakteru, zdolności i woli uczniów.

Nowoczesna edukacja nadal koncentruje się na uczniu, niezależnie od jego cech płciowych. Tymczasem psychologiczny obraz seksu nie pozostaje obojętny na jego rozwój. Będąc złożoną zintegrowaną edukacją umysłową, płeć ucznia w pewien sposób zmienia zadania edukacyjne, wpływa na czynności i osobiste orientacje, zainteresowania, preferencje, oceny. Znajomość kształtowania się męskości i kobiecości w pewnym wieku pomogłaby dostosować proces uczenia się do psychofizjologicznego charakteru uczących się, pozbyć się umiarkowanych metod wywierania wpływu i pozwoliłaby na ukształtowanie się standardów kobiecości i męskości już w wieku szkolnym.

Zasada świadomości i twórczej aktywności kursantów potwierdza ich podmiotowość w procesie edukacyjnym. Uzasadnia to fakt, że działania jednostki mają charakter społeczny i subiektywny. Jest to zintegrowany wskaźnik jego skupienia i proaktywnego charakteru. Działania uczestników mogą mieć charakter reprodukcyjny lub twórczy. W pierwszym przypadku ma za zadanie zapamiętać i odtworzyć materiał badawczy zgodnie z podpowiedziami nauczyciela (nauczyciela) oraz wykonać zadania edukacyjne według przykładów i algorytmów.

Edukacja oparta na treningu reprodukcyjnym pozostawia niewykorzystany potencjał osobisty uczestników, kreatywne podejście do działań edukacyjnych, osobistą inicjatywę i niezależność myślową. Obecnie eksperymentalnie udowodniono, że kreatywność uczniów zależy bezpośrednio od kreatywności nauczycieli, którzy wspólnie ją przekazują w rozwiązywaniu problemów edukacyjnych. Twórczy nauczyciel dopuszcza różne rozwiązania, nie wymaga ścisłego trzymania się własnego tempa, daje czas na mentalne eksperymenty i aprobatę różnych rozwiązań tych samych problemów, promuje samodzielność i różnice w myśleniu, sprawia, że ​​funkcja kontrolna jest prerogatywą ucznia. powierzając mu odpowiedzialność za podjęte działania i ich rezultaty. Nauczyciel poprzez swoje strategie nauczania wydaje się „skazać” ucznia na kreatywność,

Zasada ta wymaga od uczniów wypracowania argumentów i dowodów na temat decyzji, wniosków, ocen, decyzji, konstruktywnych zachowań, ponieważ brak sensowności któregokolwiek z etapów działalności edukacyjnej może sprawić, że proces ten będzie niekontrolowany, prowadzić do odłączenia się od niezbędnych wyników edukacyjnych . działania, które są opanowane przez te … Gdy uczniowie mają trudności ze zrozumieniem działań edukacyjnych, nauczyciel musi przedstawić rozsądne wyjaśnienia, przećwiczyć działania, zademonstrować różne metody i techniki rozwiązywania problemów edukacyjnych.

Realizacji zasady świadomości i twórczości sprzyjają różnorodne formy samorządu stosowane w procesie edukacyjnym. Stażyści powinni nauczyć się podejmowania niezależnych decyzji, dokonywania znaczących wyborów i przewidywania postępów w nauce. W tym celu nauczyciel musi mieć wyobrażenie o możliwych formach samorządu w procesie edukacyjnym, umieć zmieniać styl komunikacji z uczniami, rozszerzać jego demokratyczne formy związane z rozwojem ich samodzielności jako osoby. jakość. Zaniechanie nadmiernej regulacji zachowań i zajęć uczniów, niepotrzebna troska, nadmierna administracja są warunkiem realizacji idei samoregulacji w nauczaniu.

Zasada dostępu do szkolenia, z dostatecznymi trudnościami, wymaga uwzględnienia w organizacji rzeczywistych możliwości osób szkolonych oraz unikania przeciążenia intelektualnego i emocjonalnego, które niekorzystnie wpływa na ich zdrowie fizyczne i psychiczne. Realizacja tej zasady jest również związana z poziomem rozwoju sfery poznawczej uczniów.

Jednak nauka nie powinna być zbyt łatwa. Musi monitorować miarę napięcia psychicznego i niepewności, która jest niezbędna do utrzymania intelektualnego i energetycznego tonu uczniów, ich aktywności i intensyfikacji działań poszukiwawczych związanych z pokonywaniem trudności w nauce.

Rozważana zasada zakłada taką konstrukcję procesu edukacyjnego, aby uczniowie chcieli pokonywać trudności i doświadczyć radości z sukcesu i osiągnięć. Pomaga im to zmniejszyć zwiększony niepokój i niepewność co do sukcesu w rozwiązywaniu problemów edukacyjnych.

Subiektywne trudności w uczeniu się nie powinny wynikać z braku profesjonalizmu lub dezorganizacji nauczyciela. Doświadczony nauczyciel dba o dobór zadań edukacyjnych i ich stopniowe komplikowanie, zdając sobie sprawę, że uczeń może łatwo stracić wiarę w swoje możliwości i odmówić wykonania zadań, które uzna za niemożliwe. Wymaga to, a nie przybliżonej, dokładnej wiedzy na temat wieku uczniów i indywidualnych cech, ich doświadczenia w rozwiązywaniu określonych typów problemów.

Musimy pamiętać, że możliwości uczniów mogą nie tylko wzrosnąć w procesie uczenia się, ale także tymczasowo zmniejszyć się z powodu zmęczenia, które zwykle pojawia się pod koniec sześciu miesięcy. Czasami pogarszają to błędy w planowaniu procesu edukacyjnego. Praktyka pokazuje, że trudności w uczeniu się podsumowywane są w poszczególnych tygodniach, z których każdy jest dostępny indywidualnie i razem powodują stresującą sytuację.

Zasada dostępu do szkolenia wymaga zrozumienia problemu trudności i ilości materiałów szkoleniowych. O jego nasileniu decyduje stopień przewidywalności lub nieprzewidywalności kolejnego elementu, a jego wielkość liczbą relatywnie niezależnych elementów. Dlatego wdrażanie dostępności nauczania jest w dużym stopniu zależne od metodologicznego poziomu przygotowania nauczyciela, jego zdolności do rozsądnego opracowania studium kluczowych pojęć i kategorii w celu późniejszego pogłębienia i kategoryzacji myślenia. Jednocześnie nie można zgodzić się ze stwierdzeniem słynnego amerykańskiego nauczyciela i psychologa J.Brunera, że ​​nie ma skomplikowanych materiałów, ale są trudne metody nauczania i każdy materiał można przedstawić w przystępnej formie (np. Elementy wyższa matematyka w szkole podstawowej).

Lektor Personalny prowadzi Korepetycje z dojazdem w miastach:

Łubie, Zbrosławice, Tworóg, Połomnia, Pyskowice, Toszek, Zabrze, Gliwice, Tarnowskie Góry, Sosnowiec, Dąbrowa Górnicza, Żory, Rybnik, Wielowieś, Księży Las, Bytom, Piekary Śląskie, Ruda Śląska, Pławniowice, Kopienica, Wieszowa, Lubliniec, Strzelce Opolskie, Miasteczko Śląskie, Mierzęcice, Kędzieżyn-Koźle, Mikołów, Częstochowa, Kraków, Wadowice, Oświęcim, Tychy, Rybnik, Aleksandria, Babienica, Blachownia, Biskupice, Bobrowniki Śląskie, Boronów, Borowiany, Boruszowice, Brynek, Brynica, Brzeziny Śląskie, Bytom, Celiny, Chechło, Chorzów, Ciasna, Cisiec, Cisownica, Cynków, Czechowice-Dziedzice, Czekanów, Częstochowa, Dąbrowa Górnicza, Dobrodzień, Drutarnia, Gliwice, Goczałkowice-Zdrój, Goleszów, Gorzyce, Gostyń, Góra Siewierska, Górniki, Hanusek, Herby, Jastrzębie-Zdrój, Jaworzno, Jemielnica, Jerzowa, Kalety, Kamieniec, Kamińsko, Katowice, Karchowice, Kędzierzyn Koźle, Kiczora, Kieleczka, Kleszczów, Kłobuck, Knurów, Kocury, Kochanowice, Kokotek, Koszęcin, Kotowice, Kopienica, Konopiska, Koty, Kozłowa Góra, Kozłów, Krupski Młyn, Krzyżowa, Krzepice, Księży Las, Laryszów, Lasowice, Lisów, Lubliniec, Łącza, Łubie, Lubecko, Miasteczko Śląskie, Miedary, Mierzęcice, Mikołeska, Mikołów, Miotek, Morsko, Mysłowice, Nakło Śląskie, Niewiesze, Niezdrowice, Niezdara, Nowa Wieś, Nowe Chechło, Ogrodzieniec, Opatowice, Orzech, Orzesze, Osada Jana, Ossy, Ożarowice, Paczyna, Piasek, Piekary Śląskie, Pisarzowice, Pniowiec, Poczesna, Połomia, Porąbka, Poręba, Psary, Potępa, Przeczyce, Przezchlebie, Przeczyce, Pszczyna, Ptakowice, Pyrzowice, Pyskowice, Racibórz, Radzionków, Repty, Repty Śląskie, Rokitno Szlacheckie, Ruda Śląska, Rudniki, Rudziniec, Rudno, Rybna, Rybnik, Rzeczyce, Rzędkowice, Sączów, Siemonia, Sierakowice, Siewierz, Sławków, Sopot, Sosnowiec, Sośnicowice, Solarnia, Sowice, Smolnica, Stare Tarnowice, Stolarzowice, Strzybnica, Strzelece Opolskie, Szałsza, Śródmieście-Centrum, Świerklaniec, Świnna, Tarnowskie Góry, Tąpkowice, Toszek, Trachy, Tworóg, Tychy, Wielowieś, Wieszowa, Wilkowice, Wilkowiczki, Wodzisław Śląski, Wojkowice, Wojska, Woźniki, Wyrazów, Zabrze, Zarzecze, Zawady, Zbrosławice, Zdów, Zebrzydowice, Zendek, Żarki Letnisko, Żernica, Żędowice, Ziemięcice, Żory, Żyglin, Żyglinek

Dostarczanie materiałów dydaktycznych niemożliwych do opanowania zmniejsza motywację do nauki, osłabia arbitralność procesów umysłowych, zmniejsza wydajność i przyspiesza zmęczenie. Jednocześnie zbyt duże uproszczenie materiału zmniejsza też zainteresowanie nauką, nie przyczynia się do kształtowania odpowiedzialnego podejścia do niej, nie sprzyja rozwojowi osobistemu. Nauka musi być intelektualna, moralna i fizyczna.

Tradycyjna dydaktyka, aby zapewnić dostępność materiałów dydaktycznych i organizację zajęć edukacyjnych, zaleca przechodzenie od prostych do złożonych, od konkretnych do abstrakcyjnych, od znanych do nieznanych, od faktów do streszczeń itd. Jednak ta sama zasada, ale w innym systemie dydaktycznym, jest realizowana nie z prostego, ale z ogólnego, nie z bliskiego, ale podstawowego, nie z elementów, ale ze struktury, nie z części, ale z całość (VV Davydovas).

Badania pokazują, że wraz z historią i zilustrowaniem tego, czego się uczy, nauka znacznie się poprawia. Zatem sprawność percepcji informacji słuchowych wynosi 15%, sprawność percepcji wzrokowej 25%, a ich jednoczesne włączenie w proces uczenia się zwiększa efektywność percepcji do 65%.

Widoczność w nauczaniu opiera się na modelu procesu poznawczego, jakim jest jego przejście od zmysłów do logiki, od konkretu do abstrakcji. We wczesnych stadiach rozwoju dziecko bardziej myśli o obrazach niż o pojęciach. Pojęcia i modele naukowe są łatwiejsze do opanowania przez studentów, jeśli są poparte konkretnymi porównaniami, analogiami itp. Proces.

Widoczność nauczania zapewniają różnorodne ilustracje, pokazy, prace laboratoryjne i praktyczne, z wykorzystaniem żywych przykładów i faktów z życia. Instrumenty wizualne, slajdy, mapy, diagramy itp. Zajmują szczególne miejsce w realizacji zasady widoczności. Widoczność można zastosować na wszystkich etapach procesu uczenia się. Jego rola jest tym większa, im mniej praktykujący są zaznajomieni z badanymi zjawiskami i procesami. Wraz ze wzrostem abstrakcji w nauczaniu konieczne jest stosowanie różnych typów wizualizacji: naturalnej (obiekty rzeczywistości obiektywnej i działania z nimi), eksperymentalnej (eksperymenty, eksperymenty), wolumetrycznej (modele, figury itp.), Wizualnej (obrazy, fotografie ). rysunki), dźwiękowe (filmy, programy telewizyjne), dźwiękowe (nagrania taśmowe), symboliczne i graficzne (mapy, wykresy, wykresy, wzory), werbalne (wizualne, werbalne opisy wydarzeń, faktów, działań). Podczas korzystania z wizualizacji ważne jest poczucie proporcjonalności, ponieważ noszenie jej może opóźnić rozwój abstrakcyjnego myślenia uczniów.

Modyfikacją wykorzystania wizualizacji w nauczaniu służy szeroko rozpowszechniona teoria formowania się etapów działania umysłowego (P.Ya. Galperin, NFTalyzina itp.). Teoria ta opiera się na następującej prawidłowości: każde działanie umysłowe wynika z materii, z działania zewnętrznego. Aby wykształcić jakąkolwiek mentalną umiejętność lub umiejętność, musisz najpierw stworzyć warunki uczenia się, które naśladują ją jako działania z obiektami i innymi przedmiotami, a następnie przenieść jej implementację na poziom werbalny (werbalny). To pozwala naprawdę kontrolować proces formowania działań umysłowych.

Realizacja zasady widoczności zależy w dużej mierze od jakości materiałów dydaktycznych i środków technicznych, umiejętności korzystania z nich przez nauczyciela, warunków, jakie stwarzają placówki oświatowe do tworzenia podręczników, schematów, slajdów, fotografii, filmów i wideo, telewizji i inne środki.

Zasada organizacyjna i metodologiczna jest jednocześnie zasadą nauczania produktywności i rzetelności. Opiera się na dość oczywistym stwierdzeniu, że jeśli nauczanie nie pomaga w osiągnięciu celów edukacyjnych, nie ma potrzeby pedagogicznej. Dlatego szkolenie powinno być przede wszystkim produktywne, mieć wpływ edukacyjny, rozwojowy i edukacyjny. To z kolei zobowiązuje każdego nauczyciela (nauczyciela) do dbania o rzetelność nauczania, tj. o sile uczniów, pracowitości i gwarancji osiągnięć.

Siła szkolenia wiąże się z zachowaniem warunków do rzetelnego utrwalania wiedzy wymaganej do przyszłych działań kursantów poprzez opanowanie metod wykonywania czynności. Ponieważ jednak ludzka pamięć nie jest w stanie pomieścić wszystkich informacji, nauczyciel musi polegać na tym, że uczniowie powinni mocno zapamiętywać, z czym wystarczy się tylko zapoznać. Materiał pomocniczy służący do rozwiązywania bardziej ogólnych problemów edukacyjnych nie wymaga silnej asymilacji. Nie przeciążaj pamięci w określonych terminach, które mają znaczenie dla sytuacji. Należy mocno opanować kluczowe zasady, które zapewniają uczestnikom szkolenia samodzielną orientację. Wiadomo, że edukacja jest tym, co pozostaje, gdy wszystko, czego się nauczyliśmy, zostaje zapomniane (M. Planck).

W dydaktyce tradycja jest wymogiem nauczania pracowitości. Solidność zaprzecza powierzchowności. Głównym przejawem siły jest świadome i długotrwałe przyswajanie najważniejszych idei, postaw, pojęć, kategorii, rozumienie istoty badanych obiektów, powiązań i relacji w nich i między nimi.

Wymóg staranności nauczania wymaga opanowania dokładności, dowodu i rzetelności materiału dydaktycznego. Ya.A. Komeński przyrównał człowieka, który został starannie wyszkolony do drzewa, które ma korzenie, żywi się samo, a zatem rośnie, rośnie, kwitnie i owocuje nieustannie. Gruntownie zdobyta wiedza jest warunkiem dalszego samorozwoju uczniów.

Wymóg zagwarantowania osiągnięcia celów dydaktycznych zobowiązuje nauczycieli (wychowawców) do podjęcia działań niezbędnych do osiągnięcia tych celów, pomimo obiektywnych i subiektywnych trudności, które utrudniają ich osiągnięcie. KD Ušinskis porównał nauczyciela, który nie dba o gwarancję szkolenia, z kierowcą, który bardzo szybko dociera do celu, nie zauważając, że po drodze z jego koszyka wyrzucane są bagaże.

Wydajność i niezawodność szkolenia są również wyrażane zgodnie ze wszystkimi zasadami i wymaganiami omówionymi powyżej. Naruszeniem tej zasady jest wdrażanie innowacji metodologicznych, które nie mają uzasadnienia psychologicznego i pedagogicznego. Innowacyjna działalność nauczyciela powinna być oparta na zasadach naukowych, początkowo przeprowadzana na miejscu, a dopiero po uzyskaniu pozytywnego wyniku powinna zostać włączona do masowych praktyk edukacyjnych.

Zasada produktywności i rzetelności nauczania zobowiązuje nauczyciela (nauczyciela) do doboru form i metod nauczania zgodnie ze swoimi celami, aby je doskonalić tak, aby osiągnąć wyznaczone cele.

Zasady brane pod uwagę w prawdziwym procesie uczenia się działają na siebie wzajemnie, podobnie jak prawa uczenia się, na podstawie których są formułowane, i działają jako zintegrowany system. Dlatego każda z zasad nabiera swojego prawdziwego znaczenia tylko w odniesieniu do innych. Występują jednocześnie na każdym etapie procesu edukacyjnego. Zasady nauczania wzajemnie się uzupełniają i wzmacniają: świadomość jest podstawą działania; spójność zapewnia dostępność, a dostępność zapewnia uczciwość i solidność, i tak dalej. Dopiero ogólne funkcjonowanie zasad nauczania zapewnia prawidłowe zdefiniowanie jego zadań, dobór treści, dobór form, metod i narzędzi w sposób najbardziej odpowiedni zarówno dla nauczycieli, jak i dla uczniów. Nadmuchiwanie znaczenia niektórych zasad w nauczaniu i niedocenianie roli innych zmniejsza jego skuteczność.

Związek między zasadami procesu uczenia się w Wielkiej Brytanii Babanskiy definiuje się jako przejaw zasady optymalności. Obejmuje to łączenie różnych metod, narzędzi i form organizacji procesu edukacyjnego, a także tworzenia niezbędnych materiałów dydaktycznych, warunków higienicznych, socjopsychologicznych, estetycznych i innych.

Zasady nauczania, które odzwierciedlają ten lub inny paradygmat edukacyjny, mają obiektywne i subiektywne podstawy. Przedstawione trendy w systemie edukacji humanistycznej zapewniają zatem humanistyczną orientację i zasady nauczania.

Call Now ButtonUmów Się Teraz!